eski bir şiir

ne boşluğu doldurunca
boşluk hissi doluyor
ne unutmakla bitiyor anılar
ne zaman affetmeye yetiyor
ne de akla sığıyor yaşananlar
bekliyorum
bekledikçe dün oluyor yarınlar
umutlarım düşüyor içime
düştükçe çoğalıyor boşluk
hissetmiyorum
umut...
zaman...
sadece yorgunluk...