yağmur,bulut,aşk

bilmediğim bir şarkıyı mırıldanıyordum
sen giderken.
havaya baktım bulut yoktu
ama sen yağmur bulutlarına yürüdün.

elimde kalem,kağıtlara resimler çizip
gemiler yapardım senden habersiz...
yalnız kalmaktan korkan bir çocuktum
sen giderken.

seni ebediyet olarak düşünüyordum
daim,baki...

yürürdük seninle bazen
bazen konuşarak ama çoğu zaman susarak
uzun uzun yürürdük.
yorulurdum ama söylemezdim
bozmak istemezdim o ibadeti

belki bilirdin sana yetişemediğimi
belki de daha hızlı gitmek istediğimi sanardın.
bilseydim
bana ayırdığın adımların sonuna gittiğimizi
kekelerdi adımlarım.

adımların küçüldü mü giderken?
yoksa koşarak mı gittin bulutlara?

daha dün değil miydi
yağmurda dolaştığımız
anımsa.
şimdi sen yoksun,
yine yağmur yağıyor
ama tanımıyorum yanımdaki adamı.
bi umut
gözlerine baktım,
gözleri sen değildi..

ellerin gelirdi aklıma
saçlarımı karıştıran
ve ben susardım
sen yanımdaymışsın gibi.
gölgeleri uzardı karanlığın
en kuytu köşelerinden çıkartırdım seni yüreğimin

yağmur yağmasaydı
gitmezdin belki

gözlerimde senin resmin var
adını soruyorlar
söyleyemiyorum,

o kadar uzun zaman oldu ki
sana seslenmeyeli
yağmur diyorum
bulut diyorum
aşk diyorum
ama
babam diyemiyorum...