adsız

bir rüya gördüm yine...
adını bildiğim halde adını sordum birine...
adını söylemedi.gerek de yoktu
gereksiz,izsiz,ıssız bir soruydu
cevabı idam kadar ağırdı belki
belki de kafasında kurduğu mısraları söyleyecekti
ama sustu.
usta bir elden çıkmış bir tablo gibi sustu
yemyeşildi susuşu..
ama kanıyordu.
isimsiz susuşu kanıyordu
çok uzaktaydı bana.
susmaktan sıkılmış ama bi o kadar da kararlıydı gözleri
birbirini tutan elleri ise inadına aydınlık.