gözlerin dalmıştır.
nereye baktığını bilmiyorsundur belki.
belki kendini zorla bir otobüse atmışsındır ve
buğulu cama yaslamışsındır başını.
elindeki bileti buruşturmuş ama atmamışsındır.
başını kaldırıp,saçlarının buğulu camda bıraktığı izden dışarı bakıp,
gittiğini farketmişsindir.
ağlamazsın belki ama boğazın titrer.
bir işaret görebilmek için
camı silersin alev alev yanan ellerinle.
camın serinliği,ellerine vurduğunda
koskoca bir gerçekle yüzleşirsin belki
bırakıp gitmenin betonarme soğukludur bu
ve belki de bıraksalarderin bir nefes alıp
güneşin turuncuya çalan rengiyle aydınlanan odandaki
yatağına geri dönersin.